Wysokie obcasy

Tacones lejanos, Francja/Hiszpania 1991

Rebeca nie może wybaczyć matce, że była zajęta karierą i licznymi mężczyznami i zaniedbywała ją w dzieciństwie. Morderstwo popełnione po latach na nowo połączy kobiety.

  • Czas trwania: 107 minut, Gatunek: Komediodramat
  • Reżyseria: Pedro Almodóvar

Wysokie obcasy w telewizji

ZwińRozwiń

Multimedia

Obsada

  • Victoria Abril jako Rebeca
  • Miguel Bosé jako sędzia Domínguez
  • Mayrata O'Wisiedo jako matka sędziego
  • Féodor Atkine jako Manuel
  • Bibiana Fernández jako Susana
  • Miriam Díaz-Aroca jako Isabel
  • Lupe Barrado jako Luisa
  • Marisa Paredes jako Becky del Páramo

Więcej »

Twórcy

  • Pedro Almodóvar Scenariusz
  • Reyes Abades Efekty specjalne
  • Arantxa Aguirre Drugi reżyser
  • Yousaf Bokhari Drugi reżyser
  • Ramón Fernández de Tejada Drugi reżyser
  • Eva Leira Drugi reżyser
  • Julián Mateos Scenografia
  • Carlos García Cambero Dyrektor artystyczny

Więcej »

Opis programu

ZwińRozwiń

Związek Rebeki przechodzi poważny kryzys, w dodatku dręczą ją koszmary z dzieciństwa. Dziewczyna nieczęsto bowiem doświadczała matczynej miłości i opieki. Po piętnastu latach ich losy ponownie się krzyżują. Okazuje się, że mąż Rebeki to dawny kochanek Becky. Do pojednania matki i córki dochodzi w przewrotny sposób - obie są zamieszane w zbrodnię. Sędzia Dominguez będzie miał twardy orzech do zgryzienia, bowiem zeznania obu kobiet wzajemnie się wykluczają.

Krytycy nazwali go "Bunuelem w stylu punk", koledzy reżyserzy mawiali o nim "genialny amator" i nie wiadomo, ile w tym było poczucia wyższości, a ile nieudolnie skrywanej zazdrości. Było bowiem coś irytującego w fakcie, że Almodovar (rocznik 1949), który rozpoczął życie w stolicy od nudnawego urzędowania w centrali telefonicznej, zrobił oszałamiającą karierę jakby od niechcenia. Nigdy chyba nie zabiegał o sławę. Z nadmiaru wolnego czasu zajął się literaturą, filmem i muzyką rockową. Pisywał do awangardowych magazynów satyrycznych, ale i do poważnych dzienników (np. do "El Pais"). Dowcip, skandalizujący ekshibicjonizm, przewrotne obserwacje obyczajowe szybko zapewniły mu grono wielbicieli. Karierę filmową zaczął od krótkometrażówek, w których zajmował się swym ulubionym tematem - seksem, przerabianym na wszelkie możliwe sposoby. W 1980 r. nakręcił pierwszą fabułę "Pepi, Lucy, Bom i inne dziewczyny z dzielnicy" i, oczywiście, wywołał sensację. Mało kto już wówczas dostrzegał jego konsekwencję w doborze wątków tematycznych i środków artystycznych. Almodóvar twierdzi, że nie można żyć bez miłości, która raz wydobywa z nas to, co najlepsze, kiedy indziej zaś to, co najgorsze. Nikt nie jest więc, przynajmniej czasami, wolny od pewnego rodzaju perwersji. Pomysł reżysera polega na jej zagęszczeniu do granic absurdu. Niemożliwe sytuacje, wyrafinowane upodobania, barwne dziwactwa bohaterów, zwariowane dialogi, surrealizm pomieszany z tanim sentymentalizmem, cukierkowe kolory scenografii i strojów tworzą niepowtarzalny klimat jego filmów. Niekiedy w powodzi teatralnych gestów, napuszonych dialogów i nieodparcie komicznych sytuacji pojawia się jednak na krótko prawdziwa ludzka tragedia czy niszcząca namiętność i wówczas symbol "movidy" - rewolucji obyczajowej w pofrankistowskiej Hiszpanii - zbliża się w zainteresowaniach do poprzedniego mistrza iberyjskiego kina - Carlosa Saury. Almodóvar upodobał sobie studiowanie zwłaszcza kobiecej psychiki, ponieważ - jak twierdził - jest ona ciekawsza, pełniejsza i bardziej ekspresywna od męskiej. Kolejne filmy: "Wśród ciemności", "Czym ja sobie na to zasłużyłam?", "Kobiety na skraju załamania nerwowego", czy "Zwiąż mnie!" potwierdzały jego wierność "kobiecej" tematyce.

Komentarze

Skomentuj
  • Brak komentarzy.

Dodaj komentarz

Dodając komentarz, akceptujesz regulamin.

Ocena społeczności: - Głosów: 0

Telemagazyn poleca

Hity dnia

Wszystkie hity »

Logowanie

Jeżeli nie posiadasz konta, zarejestruj się.

×