Operetka

Polska 2001

Ekranizacja ostatniej sztuki w dorobku Witolda Gombrowicza, która ukazała się w 1966 roku. Spektakl jest telewizyjną wersją przedstawienia zrealizowanego przez Teatr Narodowy w czerwcu 2000 roku.

  • Czas trwania: 80 minut, Gatunek: Spektakl teatralny
  • Reżyseria: Jerzy Grzegorzewski

Operetka w telewizji

ZwińRozwiń

Obsada

  • Wojciech Malajkat jako mistrz Fior
  • Igor Przegrodzki jako książę Himalaj
  • Beata Fudalej jako księżna Himalaj
  • Ignacy Gogolewski jako hrabia Szarm
  • Jacek Różański jako baron Firulet
  • Kinga IIgner jako Albertynka
  • Marek Barbasiewicz jako generał

Twórcy

  • Jerzy Grzegorzewski Reżyseria
  • Stanisław Radwan Muzyka
  • Barbara Hanicka Scenografia

Opis programu

ZwińRozwiń

"Operetka" to ostatnia sztuka w dorobku Witolda Gombrowicza, która ukazała się w 1966 roku wraz z III tomem "Dziennika". W odautorskim komentarzu pisarz zasugerował jej najtrafniejszą inscenizację - w teatrze, ale i w wyobraźni czytelnika. Tym tropem poszedł Jerzy Grzegorzewski. Wykorzystując każdą okazję do zabawy "bosko idiotycznym" żywiołem operetkowym, scenicznym żartem, aluzją literacką czy muzyczną, pokazał świat pędzący na oślep, przez groteskową rewolucję ku autentycznej zagładzie wszystkiego, co dotychczas było ważne.

Czas: 71 min, TVP 2001 Autor: Witold Gombrowicz reż. Jerzy Grzegorzewski Muzyka: Stanisław Radwan wyk. Wojciech Malajkat (Mistrz Fior), Igor Przegrodzki (Książę Himalaj), Beata Fudalej (Księżna Himalaj), Ignacy Gogolewski (Hrabia Szarm), Jacek Różański (Baron Firulet), Kinga IIgner (Albertynka), Wiesława Niemyska, Czesław Lasota (Rodzice Albertynki), Sławomir Federowicz, Łukasz Lewandowski (Złodziejaszki), Jerzy Łapiński (Proboszcz), Mirosław Konarowski (Prezes), Marek Barbasiewicz (Generał), Magdalena Warzecha (Markiza), Jan Monczka (Profesor), Mariusz Benoit (Hrabia Hufnagiel) i inni "W operetce postacie muszą być operetkowe - notował Gombrowicz - akcja operetkowa, mity operetkowe, a ja usiłowałem władować w nią za dużo. Dopiero więc gdym te treści zawarł w metaforach ściśle operetkowych jak strój, rewia mód, wszystko bardziej składnie mi się zamknęło. (...) Ludzkość traci swoje najpiękniejsze wierzenia, swoje najukochańsze kostiumy. Ani Bóg, ani ideały: nawet rewolucja ginie. Wszystko zmierza ku czarnej trumnie! I wówczas z trumny wynurza się młoda nagość ludzka, wieczna radość naszej wiecznej młodości. Proste, jak operetka". Prezentowany w Studiu Teatralnym Dwójki spektakl jest telewizyjną wersją przedstawienia, zrealizowanego przez Teatr Narodowy w czerwcu 2000 roku. Po premierze teatralnej krytyka zgodnie uznała inscenizację Jerzego Grzegorzewskiego za sukces artystyczny tej sceny i osobiście reżysera, który "spojrzał głębiej na rewolucję i ostrożniej na młodość. Przypomniał, że światowy przewrót to XX - wieczna rzeź, a nie przebieranka, marzenie zaś o wyzwoleniu z więzów kultury rychło może obrócić się w jakąś współczesną formę niebezpiecznego barbarzyństwa". Ostatnia sztuka w dorobku Witolda Gombrowicza (1904 - 69) ukazała się w 1966 roku, wraz z III tomem "Dziennika", nakładem Instytutu Literackiego w Paryżu. W odautorskim "Komentarzu" pisarz zasugerował najtrafniejszą inscenizację "Operetki" - w teatrze, ale i w wyobraźni czytelnika.

Komentarze

Skomentuj
  • Brak komentarzy.

Dodaj komentarz

Dodając komentarz, akceptujesz regulamin.

Ocena społeczności: - Głosów: 0

Telemagazyn poleca

Hity dnia

Wszystkie hity »

Logowanie

Jeżeli nie posiadasz konta, zarejestruj się.

×